• Bas

Kijken met een nieuwe bril


Vandaag heb ik mijn nieuwe bril opgezet, een blauwe met een okergele rand. De bril lag al twee maanden te wachten, ik kon nog geen afscheid nemen van mijn zwarte. Ik loop naar buiten, langs de kade, ruik het water en voel de zachte bries langs mijn huid. Even geen gedachten, even alleen zijn met de elementen om mij heen.


Door de bril kijk ik naar de overkant, zie ik de pont wegvaren en begrijp dat ik over 20 minuten met de volgende mee mag varen. Alles lijkt normaal hier aan de kade, totdat ik mij realiseer dat aan de overkant alles is gesloten. De bouldergym, de horeca en de bioscoop: allemaal al 2 maanden dicht. Aan de andere zijde van het kabbelende water is het nieuwe normaal, en wat is hier dan? Wat is dan dit moment aan de kade waar alles even heel rustig en in balans is?


Is wat ik nu ervaar dan niet normaal? Mag dat ineens niet meer? Ik probeer het te begrijpen. Maar ik snap het niet zo goed meer. Aan de ene kant zie ik de vertrouwde Nederlandse journalisten bezig om de viroloog zo veel mogelijk het woord te geven. Ze lijken op zoek naar de bevestiging van het nieuwe normaal. Veroorzaakt door een virus dat angst inboezemt door de cijfers. Getallen die laag lijken en toch de oorzaak blijven van de maatregelen. Omdat er mensen ernstig ziek zijn en worden en nog veel meer die mogelijk slachtoffer kunnen worden. Besmetting is gevaarlijk, we weten nog steeds niet veel en er is geen medicijn dat werkt.


De viroloog is overtuigd van zijn zienswijze. Hij begrijpt dit allemaal en weet dat er geen andere remedie is behalve deze maatregelen. Hij zit al maanden op deze stoel en de bril zit als gegoten. Een huisarts mag voor het eerst aanschuiven. Die weet al weken dat een combinatie van een bestaand medicijn en zink werkt bij de ziekte. Hij ziet dagelijks patiënten en krijgt kritische vragen. De viroloog doet er een duit bij en zegt dat het allemaal echt goedgekeurd moet worden want: “mogelijke gevaarlijke bijwerkingen”. En toch wordt het overal in de wereld met succes ingezet, wordt duidelijk. Ik kijk om mij heen en stap de pont op. Gedachten gaan naar een YouTube filmpje met Trump die rustig en overtuigd uitlegt dat veel artsen en hulpverleners het medicijn en zink gebruiken. Maar ja Trump, dat is een gekkie, toch?


Inmiddels komt de pont aan aan de overkant. Ik stap van boord en loop richting het stadsbos, want wandelen mag. Hoop ik. Ik wrijf over mijn slapen en beweeg de bril. Wat ik begin te begrijpen past niet binnen het nieuwe normaal. Dus ik stel mezelf vragen. Hoe verhouden bijwerkingen als faillissement, werkeloosheid en angst door de maatregelen zich tot de bijwerkingen van een medicijn dat al 40 jaar wordt voorgeschreven? Hoe verhouden de 17 miljoen mensen zich tot 150.000 mensen die mogelijk de combinatie gaan gebruiken in een vroeg stadium van de ziekte? Hoe verhoudt het inzetten van deze verlichting en mogelijke genezing voor de zieken in de eerste fase zich tot 2000 mensen in de tweede fase van de ziekte, die wekenlang beademd worden? Mijn nieuwe bril heeft de antwoorden nog niet. Wel zie ik het nu allemaal wat anders dan 2 maanden geleden. Ineens vraag ik me af of het vroeger wel zo normaal was als we dachten.


0 keer bekeken

©2020 YrLife®. Alle rechten voorbehouden.